Tien uur geleden stond ik nog op Vancouver Internationaal airport en nu vlieg ik over de vertrouwde Nederlandse verkaveling. Enerzijds ben ik super blij om mijn familie en vrienden te zien, anderzijds realiseer ik dat aan mijn droom een eind is gekomen.

 

Als het iets is waar ik slecht in ben, is het wel om iemand gelijk te geven. Het is niet gelijk geven aan een individu, maar ik erken aan de gehele ski industrie, dat skiën een gruwelijke gave sport is! Ik had nooit verwacht dat ik deze woorden zou zeggen, maar het is echt waar, ik ben tijdens het afgelopen seizoen verliefd geworden op het skiën.

Het ging niet zonder slag of stoot. Meerdere malen vervloekte ik mijzelf dat ik überhaupt de keuze had gemaakt om te gaan skiën. Het is geen rocket science om van de top van de berg heelhuids beneden bij de lift uit te komen. Maar om iedere week te skiën volgens de richtlijnen van de Canadian Ski Instructors Alliance (CSIA), is een ander verhaal.

 

De Snowsport Leadership Program van Section 8 is bewust opgebouwd met afwisseling. Het programma van de twaalf weken is:

  • twee weken in het thema van de level 1&2 ski examens;
  • twee weken in het thema van de lawinekunde level 1&2;
  • een week met 50 uur wilderniss first aid;
  • een week met park skills;
  • zes weken persoonlijke ski ontwikkeling.

     

Daarnaast worden er gedurende de weekenden extra activiteiten georganiseerd zoals; parachute springen, surf trips, road trips, city trips, bungee jumpen, ijshockey, etc.. Kortom een mega gaaf programma!

 

Doordat niet iedere week in het teken staat van het technisch beter worden in skiën, wordt je niet helemaal gek door weken achter elkaar te oefenen op ski-techniek. De andere kant van de medaille is dat examen momenten sneller dichterbij komen dan dat je verwacht.

 

Voordat het seizoen begon had ik als doel gesteld om een level 2 instructeur te worden, een 360 te springen en een backflip. Ik had nooit verwacht dat skiën zo moeilijk zou zijn. Het werd nog moeilijker toen ik in week 7 een klassieke “lachen om home videos” valpartij maakte. Lopend door het dorp naar mijn auto, verdwijnen mijn voeten onder mijn lichaam en beland ik snoeihard op mijn staartbeentje. Liggend op de grond vraag ik mij gedurende enkele minuten af, hoe moet ik nu in vredesnaam opstaan?!

Nadat ik dezelfde week vol trots mijn eerste 180 sprong, verdween opeens alle plezier voor het skiën. Iedere bobbel of snelle onverwachte beweging (je hebt ze genoeg wanneer je aan het skiën bent) deed gewoon pijn. Gelukkig wordt in Canada op iedere hoek Advil verkocht, iets wat alles een stuk dragelijker maakte. Na drie weken worstelen verdween de pijn, maar op dat moment kreeg ik ander slecht nieuws te horen van mijn trainer: “Erik, wanneer je zo skiet op je examens, dan haal je het niet.

Op dat moment maakte ik de keuze om mij volledig te gaan richten op de level 2 examens. Iedere dag zat ik in het eerste en laatste liftje om de techniek goed onder de knie te krijgen. Op de eerste dag van het 5-daagse level 2 examen, vroeg ik aan mijn opleider hoe mij skiën ervoor stond. Mijn inzet van de voorgaande weken werd niet beloond. “Erik, you’re not on level 2 standards yet”.

De andere vier dagen van de examens deed ik snoeihard mijn best, ik was nu zo dichtbij om mijn droom te realiseren. Dus koste wat het kost zou ik het halen…toch?!

Rond een uurtje of vijf zit ik samen met collega’s en vrienden op het dek van Fat Teddys (lokale bar). Iedereen drinkt gezellig een biertje en evalueert de week. Wanneer de examinators binnenlopen voel je de spanning stijgen. Persoonlijk had ik het niet meer, maar hoe dan ook wilde ik slagen. Ik had geen idee of ik goed genoeg was. Wanneer je slaagt krijg je een diploma en een enveloppe met feedback. Als je zakt dan krijg je alleen een enveloppe.
Wanneer mijn examinator de diploma’s begint uit te delen is er luid gejoel bij iedereen die slaagt. De stapel werd kleiner en kleiner en mijn naam was nog niet voorbij gekomen. Op een gegeven moment realiseerde ik mij, dat er twee diploma’s over zijn en drie enveloppen. De grond zakt figuurlijk onder mij door. Het voelde als in de finale tweede worden. Je bent zo dichtbij maar toch zo ver weg. Mijn nachtmerrie werd werkelijkheid, wanneer de examinator alleen nog maar een enveloppe in zijn hand had. Als een slechte verliezer sta ik op, geef hem een hand en wil zo snel mogelijk het dek verlaten. Ik wil daar niet bij mijn vrienden zijn die zeggen: “Erik, je hebt het goed gedaan” ik wilde dan gewoon alleen zijn. Op het moment dat ik de deur open zegt mijn examinator: “Erik, wait a second I have something else for you”. Achter zijn rug haalde hij mijn diploma. Het gevoel wat er daar door mij heen ging, is niet met een pen te beschrijven. (check het filmpje).

De afgelopen maanden zijn een geweldige ervaring geweest en ik ben als een ander mens terug gekomen dan ik weg ben gegaan. Niet alleen dankzij het skien, maar vooral ook dankzij de mensen die ik onderweg ben tegen gekomen en met wie ik dit avontuur heb mogen mee maken! Super bedankt hiervoor allemaal.

 

Nu zit ik weer in Nederland en leg ik mijn laatste hand aan het afsluiten van mijn studie Sport, Magagement en Ondernemen aan de Hogeschool van Amsterdam. Via mijn mailbox zie ik links en rechts interessante projecten langs komen..so, whats next?

 

Cheers

 

Erik

 

p.s. Voor een uitgebreid verslag met dikke foto’s met meer behind the scenes gebeurtenissen, check de White die in de herfst uit zal komen!