Het is begin oktober wanneer iemand van de NskiV mij vertelt over de Snowboard World Cup in Antwerpen en vraagt of ik ook wil meespringen in een funwedstrijdje voor skiërs en boarders. Natuurlijk wil ik dat. Hoe vaak krijg je de kans om midden in de stad van een schans te springen en aan mensen die er totaal geen idee van hebben te laten zien wat mogelijk is op ski’s?

Woord: Wilko Mostert, Beeld: Wilko Mostert & Amanda van der Welij

Na een tijdje radiostilte komt de marketingmachine van het evenement op gang: na lid te zijn geworden van de Facebook-pagina zie ik de eerste tekeningen van de schans voorbij komen. Maar pas na de eerste foto’s van de stellage die wordt opgebouwd begint het echt te kriebelen. Veertig meter hoog die inrun? En de afzet van de schans staat op twaalf meter hoogte? Dat is hoger dan elk gebouw in de buurt! Zelfs de kranen van de haven zijn minder hoog. En zo worden kriebels omgezet in zenuwen. Collega’s op kantoor snappen er niets van en de dag voor het evenement bellen zelfs vrienden nog even om er zeker van te zijn dat ik voorzichtig zal doen. Die marketingmachine doet in ieder geval goed zijn werk.

Antwerpen 3

BE vs NED

De wedstrijd is een teambattle. Vijf skiërs en vijf snowboarders uit zowel Nederland als België komen voor hun land uit. Er zijn vijf rondes, met vastgestelde tricks in elke ronde. Van een straight-jump naar een 180, tot aan de 720 met als laatste een ‘vrije’ sprong. Dit klinkt niet erg ‘freestyle’, maar het is natuurlijk wel leuk voor het publiek. Elke ronde wordt er direct tegen elkaar gestreden, waardoor de spanning er zowel bij het publiek als bij ons in zit. Wie voert  de tricks het mooiste uit? En nog belangrijker: wat wordt er gesprongen in de vrije ronde?

De schans

Bij aankomst blijkt niets gelogen aan die foto’s van de organisatie. Midden in de haven van Antwerpen hebben ze het monster gebouwd. Met mijn ski’s loop ik tussen het publiek, wat raar doet ogen. “Die malloot heeft gewoon zijn ski’s meegenomen”, hoor ik achter me. Met een ongemakkelijke glimlach loop ik door. De inrun is 45 graden, meer dan een gemiddelde zwarte piste. Hij is slechts drie meter breed, maar dat maakt op zich weinig uit, want bochtjes zijn toch uit den boze. De wereldtop van de snowboarders is al begonnen met trainen voor de wedstrijd van morgen. Zelfs voor deze toppers is het de grootste FIS-schans ooit. Door de warmte is de sneeuw traag geworden en hebben de boarders moeite om met de juiste snelheid over de schans te komen. De meesten landen op het begin van de landing, maar sommigen stuiteren net op de tafel. Waxen is het devies en dat is nu net datgene wat ik niet heb gedaan.

Twee krakkemikkige liftjes zijn aan de achterkant tegen de stellage geplakt. Ik ben laat, dus moet mij haasten, want de meeste skiërs staan al boven. Wij mogen namelijk direct na de snowboardtraining beginnen. “Dit vind ik het engste van de hele schans. Ik heb zo veel last van hoogtevrees”, vertelt de snowboarder die naast me in de lift staat. Vol verbazing kan ik alleen maar glimlachen, niet zeker wetend of hij een grapje maakt. De laatste meter verspringt de lift een tandje. Het zal wel een veiligheidsfeature zijn, maar we houden beiden van schrik met twee handen de lift vast.

Antwerpen2

Angst

Boven staan alle skiërs al klaar. Geen uitbundige grapjassen zoals normaal, maar tien bleke gezichtjes, die het er allemaal over eens zijn dat de foto’s deze schans niet volledig tot z’n recht doen laten komen. De snowboarder met hoogtevrees blijkt geen grapje te hebben gemaakt, want hij maakt nonchalant zijn board vast en schiet de inrun af voor zijn laatste sprong. Een dubbelcork-1260, iets wat je normaal alleen in films ziet. Waar één schaap over de dam is volgen er meer en met dit voorbeeld maakt onze angst plaats voor ‘goesting’.

Kom maar op!

In de schijnwerpers heb je niet door dat zevenduizend man naar je kijkt. Wanneer na de speedchecks de eerste salto’s worden gemaakt, horen we een luid gejuich van onder aan de landing omhoog kruipen. Beneden word je opgewacht door het publiek, camera’s en speakers. Dit smaakt naar meer! En je ziet veel rijders rennen naar het liftje om zo snel mogelijk weer omhoog te komen. Boven is iedereen lyrisch over de schans en de energie in de groep is fantastisch. Het meest eng is de steile inrun, daarna is het alleen maar genieten van een perfecte afzet en landing. Maar die lift, die blijft eng.

Antwerpen1

Het succes van de verplichte sprongen hangt voornamelijk af van het gegeven of je de juiste snelheid kan halen. We hebben maar drie oefensprongen om te wennen, voor de wedstrijd van start gaat. Gelukkig weet ik een 180 te landen en zo een punt voor Nederland te scoren. Tot aan de laatste ronde lopen de twee landen gelijk op en aan de gezichten is de spanning af te lezen. Het is nu, in de freestyleronde, dat iedereen zich kan bewijzen. Mees van Lierop laat zien hoe het moet door een dubbele cork-1080 in te zetten. Maar er zijn er meer die wat willen laten zien. Timo de Bondt gaat als enige switch naar beneden en vooral de rijders zijn hiervan erg onder de indruk. Er is dan ook niemand die zijn switch-zeven na probeert te doen. Ruben Principe probeert een dubbele backflip en dwingt zo Nicolas Elshout om zijn dubbele sideflip uit de kast te halen. Elk publiek houdt van salto’s en ook hier gaat men helemaal uit zijn dak wanneer er dubbele salto’s worden gegooid. Zowel volume als spanning gaat nog even een tandje omhoog wanneer Ruben en Nicolas hun sprong niet landen en door de jury worden gesommeerd nog een keer naar boven te gaan voor een tweede kans.

Uiteindelijk weten de Belgen op eigen grond met elf tegen negen punten te winnen. Proficiat aan onze zuiderburen! Maar met een sessie als deze zijn er geen verliezers. Alle deelnemers hebben een grote lach op het gezicht, want iedereen heeft goed gereden, heeft de eigen verwachtingen overtroffen en niemand is gewond geraakt. Niemand uit het publiek kijkt ons nu nog raar aan. Misschien zijn we nog steeds ‘malloten op ski’s’, maar nu met positieve ondertoon. In 2014 is freestyleskiën eindelijk officieel olympisch. Zullen we volgend jaar dan maar een officiële World Cup organiseren in Nederland?

Antwerpen 4