Door Sofie Jochems

Een nieuw avontuur

Sinds de eerste sneeuwval in december slaat de freestyle koorts toe: bijna 24/7 zit ik me te verlekkeren achter het scherm voor de X Games of blader ik in Freeskier en White magazine. De films “Few Words”, “Being there” en “Steep” draai ik grijs. Sinds een paar jaar volg ik een aantal skiërs op de voet, van Candide Thovex tot de Håtveit broers, Kaya Turski, Virginie Faivre en de kleine Kelly Sildaru. Kijkend naar alle geweldige dingen die zij doen is voor mij al een inspiratie opzich, maar wat als ik het freeskiën nu eens kan beleven? Na een “freestyle test & ride” les in SnowPlanet, Spaarnwoude ben ik helemaal stoked.

IMGP4635-2Terwijl ik de voorbereidingen voor de Nine Queens op de voet volg, hak ik de knoop door: Ik ga die freestyle honger stillen en schrijf me in voor een freestyle skiweek met Chicky Clinics. Chicky clinics heeft als missie om het aantal vrouwelijke sporters in de extreme funsports te vergroten.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat, hoe opgewonden ik ook ben over de naderende vakantie, ik toch twijfels heb: moet ik nog zo extreem willen gaan? Mijn doel voor deze week is een mooie 360 te springen. De angst die door me heen gaat is gedeeltelijk gegrond. In 2005 werd me na een skiongeval verteld dat ik niet meer zou skiën, sterker nog, dat het waarschijnlijk zou blijven bij fietsen en zwemmen. Nu vind ik dat er twee dingen zijn die je nooit moet doen: het noodlot tarten en je avontuurlijke impulsen onderdrukken. Hoe kan je deze twee rijmen als je meegaat op een extréme sportvakantie? Welnu, ik denk dat het is mogelijk zolang je je eigen grenzen respecteert.

Gezonde spanning

IMGP4610-2Zaterdagochtend 16 maart is het dan eindelijk zover. We vertrekken vanuit Amsterdam met het Chicky busje. Na een rustig begin is er na een paar uur niks meer over van wat aanvankelijk verlegen dames leken. Hoe verschillend onze achtergronden ook zijn, toch hebben we veel gemeen, waaronder de passie voor het freestylen. Mijn skimaatje Debby – verder zijn alle dames snowboarders in hart en nieren – laat me een pas gedownloade app zien van de Nine Queens met live verslagen van de wedstrijd die toevallig ook op 16 maart doorgaat. Ook op haar telefoon hoofdpagina bevind zich een rechtstreekse link naar de newschoolers.com website met nuttige weetjes, freestyle tips en actuele skiverslagen.

Licht geïntimideerd ben ik als we ’t over onze verwachtingen hebben. Ik hoor sommigen zeggen: “Sowieso een 180 springen, wie weet een 360 en al de rest is mooi meegenomen”. Is dit realistisch, zetten we niet te hoog in? Nee, het is niet erg als we een uitspraak van Clement Stone als lijfspreuk nemen voor de komende week: “Always aim for the moon, even if you miss you’ll land among the stars.”.

Na een vlotte reis komen we aan in het karakteristieke Gasthof Zillertal in Mayrhofen, waar we met alle meiden op de slaapzaal verblijven. Het programma voor de komende week: elke dag nemen we stipt om 8h24 de bus, gevolgd door de Horbergbahn richting het Vans Penken snowpark, waar de freestyle workshops dagelijks plaats vinden van tien tot één uur. Later in de week volgt een filmanalyse en als afsluiting is er vrijdag een jam sessie. In de namiddag is er tijd om naar hartelust in het park te shredden of gewoon te hangen en chillen. Marijn, een fanatieke boardgirl, is voorstander van een dagelijkse après-ski in de ijsgrot – die in tegenstelling tot de naam, helemaal niet ijzig is, noch een grot. Daar zegt niemand nee tegen. ’s Avonds is er, na een driegangenmenu in het gasthof, tijd voor het waxen van ski’s en boards in de tuning ruimte of losgaan met de locals in de Gasthof bar of in het dorp.

Een nieuwe start

IMGP4493-2Zondag is het Saint-Patrick’s Day, en tevens mijn verjaardag. De eerste dag op latten is een verjaardagscadeau aan mezelf. Na zoveel jaar sta ik dan weer op echte sneeuw, het voelt even onwennig maar ’t is net als fietsen, je verleert het niet. Na een paar afdalingen opgewarmd te hebben is het tijd voor een afdaling in switch. Dit hebben Debby en ik allebei al eerder gedaan. “Het gaat nu echt gebeuren!” schiet er door m’n hoofd, Sanne zal ons inwijden in de beginselen van het freestylen. Dankzij Sanne worden de scherpe kantjes er vanaf gehaald en zien we er achter uit skiend niet uit als idioten die de weg kwijt zijn, al zeg ik het zelf. Het moeilijkste is toch dat je echt ontspannen op je ski’s moet blijven staan, niet naar voren of achteren gaan hangen maar je zwaartepunt boven je schoenen houden. Na een paar afdalingen is het tijd voor het Vans Penken babypark waar we de eerste kickers verkennen. Het heet dan wel ‘baby’-park, er staat toch wel heus freestylemateriaal waar je wel even over nadenkt voor je er bij in de buurt komt. Ik dus in eerste instantie ook, maar Debby-kamikaze kent geen angst en als één schaap over de dam is, dan volg ik uiteraard ook. Met een spread eagle over de kickers gevolgd door een paar flat- en downboxen vind ik mijn weg naar beneden.. De eerste keren zien er ongetwijfeld sketchy uit maar we hebben nog een week om dit onder de knie te krijgen en nu al de grootste lol en daar gaat het tenslotte om.

Na een intensieve freestyle ochtend verzamelen we met de snowboarders aan de voet van de Penkenbahn. Onder het genot van een Almdudler en Kaiserschmarren delen we onze ervaringen. Ik geniet echt na van wat ik vanochtend allemaal heb gedaan en wordt overspoeld door een gevoel van trots. Ik neig het te vergeten maar ik sta er toch gewoon weer, op latten, vooruit, achteruit, het kent geen geheimen meer voor me. Die angst die ik eerder voelde, blijkt ongegrond en is verdwenen. Dit is wat ik vaker wil doen en gelukkig krijg ik daar nog ruimschoots de kans toe de komende week.IMGP4525-2

Van poeder tot park, I can’t stop smiling!

Er valt dinsdagnacht behoorlijk wat sneeuw. De workshop begint pas om tien uur dus is het zaak om nu de allereerste bus te halen en zo snel naar boven te gaan om die eerste sporen te zetten en een beetje van het freeride gevoel mee te pikken, voor zover dat kan als je óp de piste blijft. Het is echt genieten als ik op de Penkenberg sta: niemand voor of achter en een maagdelijke piste voor mezelf. Ik sta voor ik het weet weer beneden, kijk achterom en zie mijn eigen symmetrische spoor. De andere meiden zijn nu ook gearriveerd en de freestyle workshop wordt vandaag een freeride variant want het zou zonde deze poeder niet te proeven. Tussen piste 2 en 20 ligt een stuk wat nog niet betreden is, het is mijn eerste echte off piste ervaring en ik snak nu al naar meer van dat, maar dan mét de juiste uitrusting.

IMGP4449-2

De filmanalyse van donderdag is bijzonder leerrijk want door te kijken naar jezelf en anderen, snap je eindelijk wat er precies bedoeld wordt als Sanne voor de zoveelste keer dezelfde aanwijzingen geeft. Ik kan dan wel denken “Ik sta toch al breed.” of “Ik ga echt door mijn knieën bij de afzet!”, maar de beelden liegen er niet om. Tof om te zien hoe alle meiden vorderingen hebben gemaakt, zeker als je bedenkt dat we dit een week geleden allemaal nog niet konden!

Ik kwam, ik zag en ik overwon.” Zo voel ik me tijdens de jam sessie op de laatste dag en ik heb het gevoel dat ik niet te stoppen ben. Boxslides net zo smooth als het staal waar ik over heen glijdt en ik spring de ene 180 na de andere – twee 180’s maken samen een 360, toch? Bovenal is er die lach, die lach die ik maar niet van m’n gezicht lijk te krijgen. Ik heb mijn ski angst overwonnen, ik ben uit mijn comfortzone getreden en ik heb van iedere stap, bocht, val, sprong genoten!